Ineens was ze er; laten we haar Iris noemen. Een mooi meisje, open blik, tikkeltje onzeker. Ze gaf me een hand, nam de praktijkruimte in zich op en zocht een plekje om te zitten. Ze koos de rode kruk.
lees verder
Lisa was er weer. We gingen aan de slag met het schrijven van dicteewoorden. Ze had ze meegekregen van de juf. Thuis hadden ze de woorden in haar hoofd gezet.
De eerste drie woorden gingen goed. Toen kwamen we bij het woord automatisch … ‘automatie’ schreef ze. Ze keek bedenkelijk naar het woord, streepte het door en schreef ‘automatisch’.
lees verder
Hij was er weer; Jordi. Een wat verlegen jongetje, stil onopvallend; zo’n jongen waarvan een juf aan het einde van de dag denkt: “was Jordi er wel? Ik heb hem eigenlijk niet gezien.” Jordi had rekenproblemen. Het getalbegrip was er nog niet. Na een paar sessies begreep hij hoe het werkte. Maar er was nog iets dat niet lukte; klokkijken. De digitale klok wist hij soms wel maar die ronde analoge klok was toch wel erg ingewikkeld.
lees verder
Met Joris had ik afgesproken dat hij de volgende coaching zijn leesboek mee zou nemen. Hij verscheen, zonder zijn leesboek.
“Oh, vergeten”, zei zijn moeder.
“Maar het is zijn boek, en hij moet daaraan denken,” sputterde ik. Joris haalde zijn schouders op.
